สองสามวันนี้รู้สึกเบื่อมาก ทีแรกสงสัยว่าเพราะเราทำตัวว่างไปหรือป่าวว่ะ ก็เลยนัดธามไปทำงานโปรเจ็ก แต่อาการเบื่อ(โลก) ก็ยังไม่หาย แถมไปนอนอู้ที่ทำงานอีก รู้สึกผิดเหมือนกันที่ปล่อยให้มันทำคนเดียว ก็ทำไงได้อ่ะ ไม่มีอารมณ์อยากทำหนิหว่า…
เมื่อวานคุยกับแม่หมอ แม่หมอผิดสัญญาที่ให้ไว้กับผม ก็ไม่เป็นไรกฏมีไว้แหก ห้าๆ แล้วก็เลยเล่าอาการให้ฟัง รู้สึกดีโล่งขึ้น ว่าแล้วก็อยากไปอัมพวาจังอ่ะ.. เสียดายที่ไม่ได้หยุดยาวกับเค้าบ้าง
วันนี้เป็นอีกแล้ว อาการมันเริ่มแสดงออกมาว่า เราอยากจะคิดอยากถึงใครบางคน หลังจากที่ลืมไปแล้วเกือบสองเดือน นั่งทบทวนกับตัวเองอยู่ซักพัก จริงๆแล้วที่ผ่านมาใจเราไม่ได้ลืมเค้าเลย แค่ใช้เนื้อเยื่อก้อนโตๆในกะโหลกปิดเอาไว้ ไ่ม่ให้มันส่งคลื่นไปรบกวนจิต ไม่ให้รู้สึกกับเรื่องแบบนี้ต่างหาก
ดูเหมือนว่าวันนี้ ใจมันเรียกร้องเอง ไม่ได้ตั้งใจให้เป็นแบบนี้เล้ย อยากคิดถึงอยากอะไรๆ ขึ้นมาอีกแล้ว แย่.. บอกใครไม่ได้ ได้แต่บอกตัวเองว่ามันเป็นฮอร์โมนอย่างหนึ่งของร่างกายที่หลั่งเพื่อตอบสนองต่อสิ่งเร้า(ภายใน) แล้วมันจะหายไปไม่ช้า
ถามตัวเองว่า รู้สึกอะไรตอนนี้ บอกได้คำเดียว อึดอัดหว่ะ เหมือนกำลังฝืนการทำงานของร่างกายและจิตใจ เอาเป็นว่าวันนี้ ขอปลดปล่อยมันออกมาแต่พองาม ให้สมองได้พักบ้างอะไรบ้าง หลังจากนี้คงก็ใช้สมองเหยียบเรื่องนี้ไว้เหมือนเดิม
อยากให้เค้าเข้าใจบ้างหวะ
[เพิ่มเติมครั้งที่ 2] รู้สึกหายอึดอัดแ้ว้วว เหมือนได้ยกภูเขาออกจากกะละมัง
–
d0m3z
